De impact op mijn leven

13 maart 2019

Het ziekteproces heeft me wel wat onzeker gemaakt, zeker tijdens de periode dat ik in Engeland woonde voor mijn studie. Het was natuurlijk ook een spannende periode daar. Ik vond het af en toe best zwaar, maar heb me er gelukkig redelijk doorheen geslagen. Ik ben ook wel een doorzetter denk ik; eerst maar eens die studiepunten halen en dan kijken we verder. Maar ik wilde wel erg graag dat er na thuiskomst meteen wat werd gedaan.

 

Gezonde voeding

Ik had in Engeland ook af en toe wel ongezond gegeten natuurlijk, dus toen ik terugkwam wilde ik per se heel gezond eten: veel fruit, groente en dingen met havermout en zo. Het leek mij goed om dat te doen in verband met de klachten. Ik viel hierdoor onbewust ook nog eens ongeveer 4 kilo af. Ik eet sowieso niet zo heel veel, maar je zag het wel goed. Toch ging het daardoor niet beter, eerder slechter.

 

Niet ziek maar ook niet goed

De Crohn belemmert mijn sociale leven nog niet zo. Ik voel me namelijk niet ziek, maar het gaat ook niet goed. Dat maakt dat je soms wordt heen en weer geslingerd. Het doet niet zoveel pijn dat ik de hele dag in bed moet liggen of mijn stage er niet door kan lopen, maar ik heb er wel last van. Het houdt me de hele dag door bezig; ik word er iedere keer weer mee geconfronteerd door bijvoorbeeld die vervelende opgezette, dikke buik. Ook tijdens deze stage, zit ik veertig uur per week achter de computer op kantoor in m’n hoge skinny jeans, maar dan moet soms wel echt even de knoop van mijn broek stiekem open hoor. Ik lijk af en toe wel drie maanden zwanger!

Maar het meest last heb ik van de irritaties rondom de anus. Dat doet wel echt heel veel pijn. Overdag heb ik er geen last van, maar als ik naar het toilet ga voelt het alsof ze me met mesjes snijden. Ik zit soms met tranen in de ogen op het toilet. Ik voel dat er iets groeit, een bult of zo. Hierdoor zit het inmiddels ook wel een beetje tussen mijn oren natuurlijk, want naar de wc gaan doet zeer, dus ik houd het liever op. Ik stel het denk ik onbewust uit tot het allerlaatste moment. Ik kan me niet eens meer herinneren dat ik ‘gewoon’ naar de wc ben geweest en besef dus inmiddels heel goed dat er nu wel echt iets moet gebeuren. De afspraak wacht ik dan ook vol verwachting af. Ik loop de dagen te tellen en hoop dat ik me binnenkort weer helemaal goed voel.

Lastig onderwerp

Het blijft natuurlijk ook een lastig en een beetje een vies onderwerp. Misschien dat ik het daarom ook wel wat bagatelliseer. Gelukkig kan ik altijd bij de mensen naast mij terecht: bij de meiden in Manchester, op school, nu tijdens de stage, maar vooral bij het thuisfront. Ik heb al vijf jaar een vriend en we kunnen heel goed over dit onderwerp praten. Dat kan ik ook heel goed met mijn ouders. Ik ben wel heel open en praat er gemakkelijk over. Iedereen is heel behulpzaam en begripvol. Als ik dat niet had gehad, had ik me zeker een heel stuk slechter gevoeld!

 

 

NL/IBDD/18/0082  okt/18

 

 

Je verlaat nu de website www.wijhebbencrohn.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is. Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.

    

Je verlaat nu de website www.wijhebbencrohn.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is. Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.